Historia rasy SIB

DIGITAL CAMERA

Oto przedstawiciel jednego z najinteligentniejszych gatunków ziemskich. Zupełnie naturalna rasa pochodząca z dalekiej Syberii, słynącej z bardzo mroźnej zimy i trudnych warunków. Ze względu na specyfikę tamtych rejonów – człowiek nie miał praktycznie żadnego udziału w tworzeniu tej rasy – powstała w sposób zgodny z naturą, bez ludzkiej ingerencji.

Koty syberyjskie to jedna z naturalnych ras półdługowłosych – często porównywana z Main Coon’ami i Norweskimi Kotami Leśnymi. Według Harrisona Weira, inicjatora pierwszej wystawy kotów i autora książki „Our Cats and All About Them”, koty syberyjskie były jedną z trzech półdługowłosych ras wystawionych na pierwszej wystawie w XVIII wieku. Syberyjczyk jest kotem półdługowłosym, muskularnym i silnym, średniej wielkości. Pełną dojrzałość fizyczną osiąga w wieku 3-4 lat.

W Rosji kot ten jest bardzo rozpowszechniony, jego liczebność można porównać do popularności naszych poczciwych dachowców. Światu objawił się stosunkowo niedawno – dopiero zmiany ustrojowe i otwarcie granic umożliwiły migrację nie tylko ludziom, ale i zwierzętom. W ojczyźnie kota syberyjskiego ze względów społecznych i ekonomicznych niemożliwe było organizowanie programów hodowlanych, a selekcja w kierunku otrzymywania określonego typu czy jakiekolwiek pokazy były uznawane za burżuazyjną fanaberię – to uratowało tego pięknego kota przed wynaturzeniem. Pozostawiony naturze kot syberyjski stał się silnym, odpornym i nieustraszonym wiejskim łowcą, o zachowaniu typowym dla kotów pierwotnych.

W Polsce hodowlę kotów syberyjskich rozpoczęto w 1990 roku, a stało się to za sprawą pani Jolanty Sztykiel z Warszawy, właścicielki hodowli z Baśni*PL. W tym samym roku co i do Polski koty syberyjskie dotarły do Stanów Zjednoczonych wraz z rosyjskimi emigrantami z Moskwy i St. Petersburga. Ciekawostką może być to, że pierwsze sybiraki, które dotarły do Ameryki (w czerwcu 1990) miały świadectwa zdrowia dla ptaków, na których ktoś odręcznie dopisał, że z Rosji wywożone będą koty 🙂

W roku 1991, zarówno w Europie jak i Ameryce, zarejestrowano kota syberyjskiego jako nową, na razie eksperymentalną i nieznaną szerzej rasę, przy okazji skreślając przydomek „leśny”, jaki w pierwszej chwili stanowił część nazwy rasy. Pierwszą organizacją, która dopuściła je do zdobywania tytułów championa i uznała jako „pełnoprawną” rasę była amerykańska TICA – było to w maju 1997 roku. FIFe uczyniła to samo w styczniu 1998 roku.

Jakikolwiek program hodowlany rozpoczęto więc w Polsce dopiero kilkanaście lat temu! Dzięki temu koty syberyjskie nadal cechują się zaletami swoich dzikich przodków – są odporne na choroby, inteligentne, łatwo przystosowujące się do nowych warunków – w tym też np. do ludzkich mieszkań. Po przodkach odziedziczyły również zamiłowanie do wspinania się, najwyższe miejsca w mieszkaniu to zazwyczaj ich ulubione miejsca obserwacyjne. 🙂

Źródło: sibportal.pl

Najnowsze mioty